Dzień Kolorowej Skarpety

Wiedzieliście dlaczego 21 marca wypada Dzień Skarpety nie do pary? Ja tego nie wiedziałam, ale teraz już wiem. :) Tego dnia postanowiliśmy właśnie założyć skarpetki nie do pary. Jest to związane ze Światowym Dniem Osób z zespołem Downa, które mają dodatkowy, trzeci chromosom w dwudziestej pierwszej parze. Trzeci czyli taki, który pozostał "sam". Niedopasowany, jak skarpetki.

Pierwszy Majówkowy Spacer

Weekend majowy już za nami, a że ośrodek był wtedy zamknięty, to dopiero w piątek ruszyliśmy na pierwszy Majówkowy Spacer. Pogoda była piękna. Wybraliśmy się na stawek koło stadionu, a o to mała foto relacja. 😊

Danusia i Bogdan

Anitka i Edytka

Mariusz, Anitka i Edytka

Krzysiu, Kasia, Danka, Asia i Mateusz

Krzysiu

Paweł (drugi na wózku) 

Park

Kwiecień - miesiąc świadomości autyzmu

Drugi kwiecień to Światowy Dzień Autyzmu. Obchodzimy go od roku 2008 i ma on na celu zwrócenie uwagi na problem dyskryminacji i izolacji z jaką borykają się osoby autystyczne i ich rodziny (szczególnie rodzice).  Jednak, według mnie, najważniejszym zadaniem tego dnia jest uświadamianie ogółowi społeczeństwa czym jest autyzm i "z czym to się je", a także obalanie mitów (np. tego, że szczepienia powodują autyzm). 

Sama jestem osobą ze Spektrum Autyzmu (potocznie nazywanym "Zespołem Aspergera"), w ośrodku mamy też kolegę w większym stadium tego zaburzenia, a domy samopomocy zajmują się między innymi takimi osobami (o czym pisałam w innych wpisach), postanowiłam coś o tym napisać i tutaj.

 

A więc czym jest Autyzm, a właściwie spektrum autyzmu? Nie chcę przytaczać długich i skomplikowanych definicji z podręczników, więc napiszę prosto i ogólnie: jest to zaburzenie rozwojowe, którego cechą charakterystyczną jest izolacja, unikania kontaktu. Zacznę od samego słowa "spektrum". Oznacza ono zakres obejmowania danego zjawiska. Autyzm ma całą paletę objawów. Do niedawna dzielono go na: dziecięcy, atypowy, Zespół Retta, całościowe zaburzenia rozwoju i Zespół Aspergera. Podział był dłuższy. Od stycznia tego roku nie ma już go, co nie znaczy, że problem nie zniknął. Jedyne, co się zmienia to nazewnictwo, czyli krótko "zaburzenie ze spektrum autyzmu". Kiedyś było przekonanie, że osoby autystyczne mają problemy intelektualne, a jeśli ktoś nie miał, a nadal przejawiał inne objawy, to diagnozowano go jako Zespół Aspergera. Mam nadzieję, że nic nie pomyliłam i wyjaśniłam do dość jasno. Jeśli jednak nie, to napiszcie w komentarzu gdzie jest błąd czy czego nie rozumiecie, a postaram się go poprawić/wyjaśnić.

 

Nie do końca wiadomo skąd to się bierze, choć jednym z czynników jest miedzy innymi genetyka. Nie raz się zdarza, że po diagnozie dziecka, przynajmniej jeden rodziców cofa się myślami w czasie do dzieciństwa i u małego siebie widzi podobne objawy. Często potem okazuje się, że sam ma to zaburzenie.

Autyzm częściej diagnozuje się u chłopców niż u dziewczynek, a przynajmniej kiedyś tak było. Wynika to z faktu, że dziewczynki z natury są bardziej uspołecznione i maskują takie objawy, jak izolacja społeczna. Oczywiście, nie wszystkie, ja w przedszkolu bardzo się izolowałam i lubiłam samotne zabawy. 

Inną charakterystyczną cechą są zaburzenia sensoryczne. Tłumacząc z Polskiego na Polski: problem z odbieraniem różnych bodźców ze świata.  Np. autystyczne dziecko może mieć problem z nauką w tradycyjnej szkole, bo w klasie będzie za głośno, albo zbyt jasno przez co może zachowywać się "niegrzecznie" (słowo to specjalnie wzięłam w cudzysłów). Ktoś powie: "u mnie w pracy też jest głośno i muszę z tym sobie radzić".  Bo autystycy mają tak, jak my tylko BARDZIEJ (szczególnie dzieci). 

Po więcej informacji na temat samego autyzmu zapraszam na kanał Psychologia ZA.

 

A jakie problemy mają osoby w tym spektrum? Największy jest jeden: nie zrozumienie przez ludzi i (co gorsza) niechęć zrozumienia.  Dla innych są dziwakami i egoistami, bo muszą mieć swoje ustalone rytuały i się ich trzymać. Mogą mieć problem z wyczuciem ironii i zareagować nieadekwatnie do sytuacji. Oczywiście z czasem uczą się tego się, ale zależy to od stopnia zaburzenia, pracy terapeutycznej i podejścia otoczenia. Jeśli o mnie chodzi, to w szkole nie miałam większych problemów (zwłaszcza w gimnazjum i liceum). Koledzy z klasy mnie lubili. Choć były też osoby, które śmiały się z mojego charakterystycznego sposobu chodzenia. Dopiero po diagnozie dowiedziałam się, że niezgrabność ruchowa to też typowa cecha dla zaburzeń autystycznych. Inna sprawa to wspomniane wyżej zaburzenia sensoryczne. Ktoś kto nie rozumie problemu, może taką osobę uznać za jakiegoś "rozpieszczonego gówniarza, któremu wszystko przeszkadza". 

Podobne kłopot mają rodzice. "Wmawiasz mu chorobę", "Autyzm srałtyzm, rozpieszczony bachor i tyle! Jakbym mu w dupsku strzelił to raz dwa się ogarnął!" - tego typu komentarze nie są dla nich rzadkością, nawet od rodziny.  Wiecie, jak to jest. Każdy jest specjalistą od cudzych spraw, a rodziny się nie wybiera. Pół biedy, jak takie głupoty gada typowa ciocia Krysia z wujkiem Staszkiem, bo oni nie wychowują naszego dziecka, a w najgorszym przypadku można się od nich odciąć. Ale jeśli na dziecko skarży się nauczycielka?  Osoba, która skończyła pedagogikę, więc powinna wiedzieć czym jest autyzm? (Może nie na takim samym poziomie, jak psychiatra czy psycholog, ale jednak.) Nie jeden rodzic pewnie wysłuchiwał skarg, że dziecko się źle zachowuje (np. jest agresywne). Nie jest to przyjemne, szczególnie mając świadomość, że dziecku autystycznemu trudniej zrozumieć pewne rzeczy. Najgorsze jest podejście bagatelizujące. Mimo wszystkich pomocy takich, jak nauczyciel wspomagający, szkoła publiczna to nie zawsze dobre miejsce dla dziecka autystycznego. Szkoła specjalna dla osób z autyzmem może być dobrym rozwiązaniem, ale nie są one tak powszechne i nie ma ich w każdej miejscowości.  Na cały Dolny Śląsk znalazłam około 21 placówek (przedszkola). Im wyższy stopień edukacji, tym mniej.

 

 

Czym są Środowiskowe Domy Samopomocy? cz.2

 Co jeszcze robimy? :) Mamy także muzyko terapię. Na tych zajęciach szykujemy różne występy takie jak jasełka, dzień kobiet, dzień chłopaka i inne tego typu imprezy. Niestety w ciągu dwóch ostatnich lat praktycznie tego nie było, z powodu pandemii. 😢 Ale powoli do tego wracamy i nie mogę się doczekać. 💖 Moim marzeniem jest między ośrodkowy przegląd kolęd, ale na razie z musi to pozostać w sferze marzeń.

Kiedy jest piękna pogoda, wychodzimy na boisko, a ci co nie lubią grać w piłkę, albo nie mogą, idą na spacer, ewentualnie zostają na stadionie na otwartej siłowni (takiej na dworze). Chłopaki uwielbiają grać w piłkę. Dziewczyny też, ale ich jest mniej. Przed pandemią udało nam sie zorganizować między ośrodkowe zawody w piłkę. :)

Latem wychodzimy na basen, taki otwarty. Mam nadzieję, że w końcu odważę się zjechać na zjeżdżalni, bo nie cierpię momentu, kiedy wpadam do wody (jest tam około pół metra głębokości, niby nie dużo, ale pod wodę można pójść.) Moi koledzy jakoś nie mają z tym problemu.

Czasem organizujemy także grilla w ogrodzie w ramach obiadu. Opiekaniem kiełbasy zajmuje się pan Heniu (nasz kierowca). My przygotowujemy sałatki i inne dodatki. Po jedzeniu najczęściej tańczymy, bo czemu nie? :)

Przez cały rok, w środy, chodzimy także na kręgielnię i krytą pływalnie. Kręgielnia cieszy się dużą popularnością. Nasi chłopcy potrafią wykręcić takie wyniki o których nawet nie marzyłam i dają czadu na zawodach kręglarskich w rywalizacji z podopiecznymi innych ośrodków. Za to na basenie można popływać i nie źle się zmęczyć. Pływać nie umiem, ale to właśnie basen lubię najbardziej, właśnie dlatego, że wysiłek w wodzie jest bardziej wyczerpujący.

W kwestii ruchowej, dwa razy w tygodniu mamy także rehabilitację. Na kilka godzin przychodzi do nas pani z centrum rehalibitacji i z nami ćwiczy. Niektórzy próbują się wykręcić (mi też się czasem nie zdarza), ale robimy to, bo wiemy, że wyjdzie nam na dobre. Na sali do ćwiczeń mamy różne sprzęty: łóżko rehabilitacyjne, rowerek, bieżnię i tak zwanego "wioślarza", ale to nie bardzo wiem jak opisać. Najchętniej ćwicze na macie i na bieżni, bo uwielbiam spacerować.

We wtorki odwiedza nas także Pani Kasia, która jest psychologiem. Wszyscy bardzo się cieszą, kiedy przychodzi, a indywidualne rozmowy są długie i ciekawe.

W przyszłości mam zamiar opisywać już konkretne wydarzenia i to, co robią moi koledzy i koleżanki. A robią dużo rzeczy, które warto by pokazać, tylko niektórym brakuje im pewności siebie. Jak się zgodzą, to będę pokazywać ich prace. Do zobaczenia w kolejnym poście! :)

Ciężko było znaleźć zdjęcie ośrodka w Internecie, nie wiem czemu

Czym są środowiskowe Domy Samopomocy? cz.1

 Według Wikipedii jest to:  

"jednostka organizacyjna resortu pomocy społecznej, działająca na zasadach zadania zleconego samorządom, fundacjom, stowarzyszeniom

Obok dziennych domów pomocy, domów dla samotnych matek i kobiet w ciąży, schroniska i domu dla bezdomnych, środowiskowe domy samopomocy są przykładem ośrodków wsparcia."

Do zadań takich placówek należy wspieranie osób z niepełnosprawnościami, które z różnych powodów mają kłopotyw samodzielnej egzystencji. 

Domy Samopomocy dzieli się na: 

Typ A: osób przewlekle psychicznie chorych

Typ B: niepełnosprawnych intelektualnie

Typ C: przejawiającymi inne zaburzenia czynności psychicznych

Typ D: osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu i niepełnosprawnościami sprężonymi

Środowiskowy Dom Samopomocy w Górze

A do jakiego typu należy nasza placówka? Prawdę mówiąc, nazwałabym go "mieszanym". Mamy osoby przewlekle chore psychicznie, niepełnosprawne intelektualnie i ze spektrum autyzmu (między innymi ja). Jest tak z bardzo prostej przyczyny: miejscowość jest dość mała i nie opłaca się tworzyć osobnego ośrodka dla każdej grupy. Przynajmniej taka jest moja teoria. Stanowi to problem w kwestii dzielenia na grupy i delegowania zajęć.  To co dla mnie jest błahostką, dla mojego kolegi może być nieosiągalne. 

A co tak właściwie robimy?

Ano uczymy się. ;) Gdzieś przeczytałam, że takie ośrodki mają przygotować do pracy zawodowej, nie pamiętam gdzie. Ale w praktyce jest tak, że w przypadku sporej ilości osób jest to wręcz niemożliwe. Tym bardziej w małej miejscowości gdzie "zdrowy" ma kłopot ze znalezieniem pracy, a co dopiero osoba niepełnosprawna (tym bardziej intelektualnie).

Więc czego się uczymy? Mówiąc krótko: życia! Nie mamy sprzątaczek czy kucharek. Wszystko musimy robić sami pod okiem pań terapeutek. W piątek każdy ma przydzielone zadanie do wykonania, ponieważ wtedy sprzątamy. I trzeba to zrobić najlepiej jak tylko umiemy. Są też dyżury na pracowni kulinarnej (potocznie nazywanej "kuchnią" :D ). Tam dana grupa gotuje obiad, robi herbatę na śniadanie i przerwę, później się sprząta po pracy, a w przypadku szczególnej uroczystości przygotowujemy ciasta  desery. Przyznam szczerze, że za tym dyżurem jakoś nie przepadam, ale działam w myśl zasady "jak chce się jeść, to trzeba ugotować".  Z resztą, jak koledzy coś robią, to w czym ja lepsza, aby siedzieć i pachnieć? :D Dyżur na kuchni pełni się cały tydzień. 

Potem przechodzimy na pracownie komputerową gdzie mamy okazję uczyć się obsługi komputera. Na początku działalności tej sali odbył się nawet kurs komputerowy którego uczestnicy uczyli się np. jak wysłać maila. Mi on nie był potrzebny, bo już podstawowe rzeczy umiałam, ale i tak uważam, że to super inicjatywa. Kiedy trzeba, to pomagam kolegom obsłużyć pewne rzeczy. Niektórzy grają w gry, inni słuchają muzyki, a inni piszą różne rzeczy i szperają po serwisach ogłoszeniowych czy innych.

Co dalej? W następnym tygodniu idziemy na pracownię rękodzieła. I to są moje ulubione zajęcia. Robimy na nich wszystko, co wiąże się z tworzeniem. Pani terapeutka ma często ciekawe pomysły czy techniki, których jeszcze nie próbowałam. Sama też proponuję różne rzeczy. Mogę też skorzystać z przyrządów, których nie mam w domu, a potrzebuję ich do swoich prac. 

Dwie kolejne pracownie są bardzo podobne. Ostatnio robiliśmy tulipany z papieru, żeby poustawiać je w różnych miejscach ośrodka i potrzeba było do tego dużo osób. Wszystkie trzy pracownie się tym zajmowały. 

Odbywa się też trening budżetowy. Ostatnio np. tworzyliśmy listę zakupów do świeżo zakupionego domu. Oczywiście teoretycznie. 

c.d.n.

Dzień dobry.

Jestem Wioletka,  mam 24 lata i witam na blogu Środowiskowego Domu Samopomocy do którego należę. Mam nadzieję, że wam się spodoba.